Uw partner voor Nieuws, Cultuur, Educatie, Informatie en Entertainment

Twitter Omroep Almere

  • Bier, burgers, keiharde actie en humor bij nieuwe blockbuster-avond van Kinepolis bit.ly/2MV4OUR

Het voetballeven van Peter Sluijter... zo maar een amateur.

17 mei 2018

Ik zal zo’n jaar of 7 zijn geweest, wanneer ik mijn eerste partijtjes op straat voetbalde en wist: dit is mijn ding.

Dat speelde zich af in de nieuwe wijk Slotermeer in Amsterdam, nieuwe huisjes met jonge gezinnen, een beetje zoals Almere Haven rond 1978. Als er op straat onvoldoende kinderen waren, liet ik me door een enkele kameraad inschieten op het aangrenzende grasveldje. Zomers was het moeilijk een doel te vormen, met minder weer ging het prima met onze jassen. Sportschoenen waren nog slechts toekomstdromen, als voetbalschoeisel fungeerden veelal plastic sandalen, waarvan de neuzen nog wel eens wilden inscheuren. Dan had je een serieus probleem, niet alleen om te schieten, maar vooral om je ouders onder ogen te komen.
Pupillenvoetbal begon pas bij 10 jaar. In de straat woonde een bestuurslid van VV Slotermeer, reden waarom ik bij die vereniging kwam. Al op mijn 8e, wat inhield dat ik verplicht was me ruim 1,5 jaar te beperken tot 1x in de week paaltjesvoetbal in een sportzaal, de enige training van die club. Slechts 1 jaar speelde ik uiteindelijk echt, op thuishaven sportpark Velserweg. Die meneer bracht me dan met de auto. Het enige wat ik me herinner waren de houten kleedkamers met uitsluitend koud water en een uitgiftepunt met een luik voor een ijsje of limonade. Overigens was ik veel liever naar VVA gegaan, aangezien hun sportpark in de Jan van Galenstraat op loopafstand, d.w.z. 3 kilometer, lag.
Daar speelde Jan Jongbloed ooit, mijn grote voorbeeld. Van hem leerde ik keepen met wollen handschoenen. Als het regende ging er dan 1 van af. Als hij het deed zou het wel goed zijn.


Na dat ene jaartje verhuisden we naar de Haarlemmermeerstraat, enigszins bekend vanwege de woning aldaar van Fanny Blankers Koen. Qua voetbal een hele vooruitgang, want op het Legmeerplein kon je heel goed en vaak voetballen met natuurlijke obstakels als een klimrek en een zandbak. Veel jongens daar, zoals de broertjes Kornet voetbalden bij KBV, ook wel Kanker Bij Verlies genoemd. Daar moest ik heen! Op een woensdagmiddag meldde ik me aan op een training, maar volgens de jeugdtrainer Ad de Graaf, groenteman en keeper van het eerste, was er geen plaats voor mij. Huilend zat ik een tijdje in de fietsenstalling, tot ik vriendelijk werd benaderd door iemand van ASV Rivalen. Ik mocht meetrainen. Overmand door vreugde vroeg ik tijdens de training of ik ook op doel mocht. Dat bleek gewaardeerd te worden, want de training vond plaats op gravel. Een half uur later had ik hier en daar wat schaafwonden, maar die zaterdag maakte ik zo maar mijn debuut als keeper van de pupillen 1. In die tijd was ik tevens een braaf lid van het kinderkoor van Henk van der Velde. Later kreeg dit koor bekendheid via Oebele en Hamelen, mijn jongere zusje Lidy speelde erin en mocht de hoofdrol spelen in de tv-serie Duel in de Diepte met Peter Faber en Rutger Hauer. Zij wel!.


Door een koorrepetitie op woensdagmiddag was ik een keer te laat voor de schoolwedstrijd van mijn team Schinkelschool 1. Daarom keepte ik de 2e wedstrijd van die dag met Schinkelschool 2 tegen de zeer sterke Pro Rege 1. Ik keepte als een duivel en haalde een clean sheet, toen geen idee wat dat betekende. Die dag erna ging de telefoon: de man stelde zich voor als een vertegenwoordiger van Ajax. Of mijn ouders thuis waren. Laten die er nu net niet zijn. En daar bleef het uiteindelijk helaas bij. Wat als, denk je dan later. Of zouden mijn ouders iets voor mij verzwegen hebben?
Hoe dan ook, bij Rivalen, inmiddels al net als Slotermeer al lang ter ziele, gedurende 15 jaar een geweldige tijd beleefd. Als jeugdkeeper speelde ik thuis meestal om 12 uur, wat het mogelijk maakte om op half 3 opengevallen plaatsen van veldspelers van welk team dan ook in te nemen.
Op mijn 18e de overstap naar de senioren. De technische commissie meende dat ik geen kans maakte als doelman, de positie van clubicoon Jaap Hilster was onaantastbaar. Maar als veldspeler werd ik ook geaccepteerd in de selectie. Een half jaar pendelde ik tussen het eerste en tweede elftal, mede door de gevolgen van gescheurde kniebanden. Tot de genoemde clubicoon er de brui aan gaf en Petertje weer op goal mocht. Speelde o.a. met de al wat oudere Gerard Baljet (ja, die van de Wintercup) en Co Groszenipper (later verzorger van FC Amsterdam en het Nederlands elftal), beiden nu woonachtig in Almere. Ron, de jongere broer van Co is al jaren een zeer betrokken medewerker van Waterwijk.
Vanwege een bedrijfsverhuizing kwam ik in Naarden terecht. Daar sloot ik me aan bij SV de Vesting. Voetbal in een dorp, dat toch een stad was, in één woord geweldig. En wie trof ik daar? De broertjes Kornet uit Amsterdam, ze bleken al eerder verhuist. Hun vader was er nu voorzitter en hun zusje bleek inmiddels groot geworden. Drie jaar later werd ze mijn vrouw. We speelden toen in een systeem met 12 man, waarvan 1 om de beurt als reserve startte. We waren oersterk, spits Leo Ruiters, die later Telstar haalde, scoorde aan de lopende band. Ook hij kreeg de beurt als reserve. “Maar trainer, ik kan mijn 40e doelpunt maken, dan zet je me toch niet op de bank?!” Leo zat gewoon morrend op de bank en scoorde uiteindelijk in de 2e helft nr. 40 en 41.


Inmiddels waren we naar Almere Haven verhuisd, maar ik bleef pendelen. Uiteindelijk koos ik toch voor SV Almere, pas op mijn 35e. Het werd tijd, want in de 9 jaar die ik er al woonde had ik nog geen vriend gemaakt. Nog 5 mooie jaren als speler met heel veel nacompetities en heerlijke derby’s tegen Buitenboys en Flevo’80 en uiteindelijk een promotie plus nog een kampioenschap. Toen was het over en uit, vooral doordat het laat gekozen zaalvoetbal fnuikend voor de knieën bleek te zijn. 30 Jaar mogen keepen en voetballen, dan ben je toch een bevoorrecht mens!!


Peter komt nog steeds op de Almeerse sportvelden en ontmoet dan ook nog oude bekende uit z'n jonge voetbaljaren.


bijdrage: Herman de Wit.


Copyright © 2018 - Omroep Almere | HPU internet services | Powered by: CWM (Channel Web Manager)