Uw partner voor Nieuws, Cultuur, Educatie, Informatie en Entertainment

Twitter Omroep Almere

Op za 2 en zondag 3 december staat de toneelthriller Vastgoed B.V. in KAF Almere

8 november 2017

Vastgoed B.V.: Liegen en bedriegen voor gevorderden. Huub Stapel arriveert als eerste in de Gruter, al 36 jaar zijn stamcafé in Amsterdam Zuid. Fris gedoucht, zilvergrijze haren strak achterover gekamd, kleurrijke sjaal om zijn hals. Het wachten is op medespeler Jörgen Raymann. Die moet uit Almere komen want daar woont hij. Huub bestelt een espresso en een broodje oude kaas. Dan valt hij met de deur in huis over de grote hoeveelheid tekst die hij moest leren voor Vastgoed B.V. “Het is een fantastisch maar lastig kreng, dit stuk. Er wordt ontzettend veel gesproken in een hoog tempo. En het vliegt van links naar rechts. Maar geweldig leuk, het zit steengoed in elkaar.” Vastgoed B.V. is de Nederlandstalige bewerking van David Mamet’s verfilmde klassieker Glengarry Glen Ross en gaat over een makelaarskantoor vol testosteron.

Huub kijkt naar de deur. Jörgen Raymann komt binnen in een driedelig pak en op, zo te zien, recent gepoetste schoenen. Huub veert op: “Ah, daar is-ie hoor, het fenomeen. Zo, en al scherp gekleed zeg.” Ze geven elkaar een man hug, terwijl Jörgen zegt: “Ja, voor mij is dat een dagtaak. Vandaar dat ik wat later ben. En nu koffie graag.” Jörgen maakt in Vastgoed B.V. zijn debuut als toneelacteur.

JR: “Ik vind het heel spannend om toneel te spelen. Het is allemaal nieuw voor mij. Ik kom uit zo’n andere wereld, als cabaretier. Ja, thuis acteer ik geregeld als ik te laat ben. Maar het is toch anders hè, zo op een podium. Stond ik ineens naast grand dame Stapel. Slechter kon ik het niet treffen natuurlijk.”
HS: “Hopeloos.”
JR: “Hij is altijd heel erg aardig voor me.”
HS: We passen goed op hem.”
JR: Ik dacht eerst: sta ik daar straks een beetje te klooien tussen al die topacteurs, als dat maar goed gaat.”
HS: “Het gaat dus ontzettend goed. Hij maakt echt reuzensprongen.”
JR: “Klinkt het raar als ik zeg dat er een droom uitkomt? Het is echt een bucketlist ding voor mij.”

Vinden jullie het niet jammer dat er geen vrouwen meespelen?
JR: “Nee hoor. Ik zou niet zonder ze kunnen, daar niet van, maar deze tempel van testosteron is een feest.”
HS: “We hebben een goed clubje mannen bij elkaar. Echt leuk.”

Valt weinig te lachen zeker?
JR: “Grafstemming. Wat dacht je anders met hem erbij.”
HS: “Ja, dat is afzien. Nee, serieus, we lachen ontzettend veel. Zowel tijdens het spelen - het stuk is behoorlijk komisch - als daarbuiten, in de kleedkamer en zo.”
JR: “En in de WhatsAppgroep.”
HS: “Aan het toneel wordt altijd wel veel gelachen, hoor.”
JR: “Voor ik hier aan begon, had ik een vertekend beeld van de toneelwereld. Ik dacht dat het beetje ons kent ons zou zijn; high brow, neerkijken op de rest. Daar heb ik bij deze mannen nog niets van gemerkt. Ik voel me comfortabel en veilig. Het is echt een warm bad.”

Jullie spelen precies het tegenovergestelde.
HS: “Haha, ja, die jongens zitten echt in een miserabel koud bad met z’n allen. Verschrikkelijk.”
JR: “Misschien is het daarom wel extra belangrijk dat wij het onderling zo gezellig hebben. Het lijkt me heel lastig zo in en ingemeen te moeten spelen als er in het echt ook scheve ogen zijn. Dan wordt het een beetje te echt allemaal.”

Zit er ergens iets van gewetenswroeging bij iemand in het stuk?
JR: “Even denken. Nee.”
HS: “He-le-maal niets. Je kijkt naar opgeblazen egootjes die je volgt op hun zelfzuchtige, eenzame weg naar beneden. Totaal vervreemd van zichzelf en elkaar.”
JR: “Ik denk dat het publiek behoorlijk gemankeerd naar buiten loopt. Misschien moeten we het nummer van Stichting Korrelatie vermelden achterop het programmaboekje.”

Toen ik het verhaal las, dacht ik: hoe zouden die mannen slapen?
HS: “Heel slecht, denk ik. Tenzij ze elke dag een paar uur yoga doen.”
JR: “Ik denk juist dat ze prima slapen. Liegen is voor hen zoiets als ademen. Het gaat ze zo makkelijk af. Er rinkelt allang geen morele wekker meer.”
HS: Dat is waar. Het is superieur, existentieel liegen. Net als acteren eigenlijk. Ik zit me tijdens het stuk ook steeds te verkneukelen om mijn eigen valsheid. Kan ik nog iets naarders verzinnen om een ander in het pak te naaien? Het is natuurlijk een verschrikking om zo te leven, maar het is heerlijk om te spelen.”

Tekst: Els Quaegebeur


Copyright © 2017 - Omroep Almere | HPU internet services | Powered by: CWM (Channel Web Manager)