Uw partner voor Nieuws, Cultuur, Educatie, Informatie en Entertainment

Twitter Omroep Almere

  • Duikvereniging Narwal ontvangt plaquette: gemeente- en provinciewinnaar Vereniging van het Jaar bit.ly/2zJcpU8

Vooruitgang

Jeugdzorg en de AWBZ zijn overgenomen door de gemeente, deze transitie levert een bezuiniging op van miljoenen euro’s. Desondanks geven de reclame spotjes van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport een heel ander beeld van deze verandering namelijk: alle zorg die nodig is in al z’n professionaliteit is voorhanden.

 
Als je wat verder kijkt blijkt de professionaliteit voornamelijk in handen te liggen van familie, buren, vrienden en kennissen. Volgens de Volkskrant van 24 januari is het perspectief verplaatst van, kijken waar men recht op heeft naar wat kan men zelf nog kan regelen.

Het lijkt me buiten kijf dat je familie helpt in tijd van ziekte mocht dat nodig zijn alhoewel de afstand en frequentie van de zorg wel eens een issue zou kunnen zijn. Daarom moet je ook een beroep kunnen doen op buren, vrienden en kennissen. Het wijkteam staat klaar als uiterste redmiddel, zij hebben geschikte vrijwilligers in hun bestand. Wie die mensen zijn? Ik heb geen idee. 
 
In de media lees herhaaldelijk over huisartsen die zich zorgen maken over de inhoud van de zorg, kinder- en jeugdpsychiaters vinden de eigen bijdrage voor jeugdigen onacceptabel. De kosten voor een 16 jarige in een psychiatrische instelling komt neer op 132 euro in de maand. De gedachte hierachter is dat ouders flink minder kosten maken voor levensonderhoud als eten en drinken. 
 
Starend in de duisternis doemt een rampscenario op. Ik zie mezelf door de economische crisis in de bijstand belanden, na diverse gesprekken blijkt het voor mijn 16 jarige zoon beter te zijn tijdelijk in een instelling te wonen. Mijn depressiviteit heeft z’n weerslag op mijn gezinsleden. Melancholisch loop ik meer dan goed voor me is met Johnny Walker door de huiskamer. Op een wel heel zwaarmoedige avond mis ik de drempel, vergeet de functie van mijn armen, en val met mijn hoofd op de stenen keukenvloer. Alles om me heen begint wild te draaien ik wil uit deze snelle draaimolen stappen maar dat gaat niet. Langzaam draai ik op mijn buik en focus me op de grond het draaien wordt gelukkig minder. Toch voel ik dat het goed fout zit nu. In een split second zie ik bergen zorgkosten, wettelijke bijdrages, mijn betweterige buurvrouw, mijn dominante moeder en een aan smetvrees lijdende goede vriend en met een wilskracht die ik nooit achter mezelf gezocht had vloeide al het gal dat ik in mij had over de vloer.

Door mijn nog iets gesloten wimpers zie ik mijn eigen kamer en merk dat ik in mijn eigen vertrouwde bed lig. Mijn hoofd bonkt als hel en een knellende druk maakt het nog erger. Wat is er met mijn hoofd? Ik til mijn arm op en ik zie grote blauw zwarte plekken op zowel mijn boven- als onderarm.

Een voor mij onbekende stem zei plotseling uit het niets, ‘Het gaat niet zo goed hé? Ik ben de wijkverpleegkundige uit uw wijkteam’. Voordat ik iets kon zeggen ging ze verder. ‘Het zorgbeleid anno 2015 is dat u zelf ondersteuning moet regelen in uw familiekring of bij vrienden, kennissen en buren.’ Ze pakt haar jas van de stoel en geeft me een hand, ’u moet niet vergeten dat de zelfredzaamheid de pijler van ons zorgbeleid is.’
Een gevoel van weemoed maakte zich van mij meester, is dit nou vooruitgang?
 
Kyra von Beken


Reageren op dit bericht

*= verplichte velden.

Copyright © 2018 - Omroep Almere | HPU internet services | Powered by: CWM (Channel Web Manager)